Dziś w głogowskim Jubilacie spotkały się młodsze i starsze pokolenia absolwentów SP 6. Był to czas wspomnień, refleksji i podziękowań. Na sali zasiedli dawni uczniowie, nauczyciele, wychowawcy oraz obecne kierownictwo szkoły. Rozmowy szybko przeniosły wszystkich do szkolnych lat — tych pełnych nauki, ale też przyjaźni, pierwszych pasji i niezapomnianych historii.

::photoreport{"type":"see-button","item":"9617"}

Sześćdziesiąt lat temu powstała głogowska „szóstka”. Przez dekady zmieniały się budynki, wyposażenie i kolejne pokolenia uczniów, ale jak podkreślali uczestnicy jubileuszu - nie zmieniła się rola szkoły. To wciąż miejsce, w którym młodzi ludzie zdobywają wiedzę, uczą się relacji i odkrywają swoje zainteresowania.

– Szkoła jest bardziej nowoczesna, ale dzieci mają ten sam potencjał. Kiedyś były ciekawe świata i dziś też są. Może więcej czasu spędzają przy nowoczesnych urządzeniach, ale nadal są wspaniałe. Mam nadzieję, że szkoła będzie istnieć jeszcze wiele lat i wyjdzie z niej jeszcze wielu takich cudownych absolwentów, jak ci, których dziś mogliśmy gościć – mówi Anna Kubaczka, dyrektor SP 6 w Głogowie.

Wśród absolwentów nie brakowało osób, które właśnie w szkolnych murach zaczynały odkrywać swoje przyszłe drogi zawodowe. Były prezydent Głogowa Zbigniew Rybka wspominał, że początkowo marzenia zmieniały się jak u większości dzieci.

– Na początku nikt nie wie, kim będzie. Są różne marzenia – strażak, milicjant. Ale gdzieś w czwartej czy piątej klasie zacząłem myśleć, że chciałbym być nauczycielem wychowania fizycznego. Poszedłem nawet do liceum sportowego w Zielonej Górze. Później życie potoczyło się inaczej. Najbardziej lubiłem WF i język polski, a najmniej matematykę – wspominał Zbigniew Rybka.

O swoich pierwszych artystycznych fascynacjach opowiadał także absolwent Robert Labut.

– Już w podstawówce chciałem być artystą. Pamiętam swoje pierwsze rysunki i obrazy. Były dość specyficzne, bo przynosiłem do domu czaszki z pracowni biologicznej i je malowałem – mówił z uśmiechem Robert Labut.

Jubileusz był jednak przede wszystkim okazją do spotkania po latach. Wielu absolwentów podkreślało, że mimo upływu czasu dawne znajomości pozostały żywe.

– Spotykamy się po 60 latach tak, jakbyśmy widywali się cały czas. Są osoby, których nie widziałam po 10 czy 12 latach, a od razu się rozpoznajemy. Nawet nasza wychowawczyni pamięta wszystkich po imieniu i pyta o kolejne osoby z klasy – mówiła Bożena Zimoląg.

Wspomnienia dotyczyły nie tylko lekcji, ale też codziennego życia szkolnego sprzed dekad. Absolwenci opowiadali o spacerach podczas przerw, wyjazdach na wykopki, ogniskach czy szkolnych występach artystycznych. Dziś te historie wywołują przede wszystkim śmiech i wzruszenie.

Wielu uczestników podkreślało również, że dawniej szkoła opierała się na dużym autorytecie nauczycieli i wzajemnym szacunku.

– Nauczyciel był autorytetem i ten szacunek był bardzo duży. Rodzice też nie mieli pretensji, kiedy nauczyciel zwrócił uczniowi uwagę czy go skarcił. To budowało szkołę i relacje – wspominali absolwenci podczas rozmowy na scenie.

Choć od ukończenia szkoły minęły dziesięciolecia, emocje pozostały takie same. Nie brakowało wzruszeń, uścisków i wspólnych zdjęć. Dla wielu osób „szóstka” stała się częścią rodzinnej historii - do tej samej szkoły chodziły później ich dzieci, a dziś uczą się tam wnuki.

Sześćdziesiąt lat minęło bardzo szybko. Czasem za szybko, ale najważniejsze są wspomnienia i to, że nadal możemy się spotkać - podkreślają absolwenci głogowskiej szkoły.

::addons{"type":"facebook-encouragement"}