Został tylko kościół. Po latach mieszkańcy Rapocina znów wrócili do domu.
Tam, gdzie kiedyś stały domy, rosły kwiaty w ogródkach i toczyło się zwyczajne życie, dziś wyrastają drzewa i krzewy. Wśród nich stoi niszczejący kościół. W niedzielę dawna wieś Rapocin na kilka godzin znów jednak wypełniła się ludźmi. Przyjechali dawni mieszkańcy i ich rodziny. Była modlitwa, wspomnienia i łzy wzruszenia.
To była dziesiąta, jubileuszowa msza święta w opuszczonym Rapocinie pod Głogowem. Dla wielu uczestników nie była to zwykła uroczystość religijna. Wrócili do miejsca, w którym się wychowali, zakładali rodziny i mieli swoje domy. Z dawnej wsi pozostało niewiele.
::photoreport{"type":"see-button","item":"10487"}
W niedzielne popołudnie samochody zatrzymywały się jeden za drugim. Ludzie szli w stronę ruin kościoła, rozglądając się po zarośniętym terenie. Jedni rozpoznawali miejsca bez trudu. Inni próbowali odnaleźć w pamięci dawny układ wsi. Gdzieś tutaj był dom. Tam prowadziła droga. Jeszcze dalej stało gospodarstwo sąsiadów.
U niektórych wzruszenie było widoczne od razu. Bo choć minęły dziesięciolecia, dla nich to miejsce nadal jest domem.
– Ponad 40 lat temu opuściliśmy nasze domy, nasze zagrody. Został tylko kościół samotny. Stał tutaj i czekał na nas – mówiła Teresa Seracen, dawna mieszkanka Rapocina i była dyrektorka szkoły podstawowej w Chociemyśli.
Pierwsze takie spotkanie odbyło się w 2017 roku. Warunki były wówczas prawdziwie polowe. Padał deszcz, rozłożono słomę, żeby uczestnicy mogli na niej klękać. W tym roku podczas jubileuszowej mszy świeciło słońce.
– Dzisiaj jesteśmy radośni i szczęśliwi – podkreślała Teresa Seracen.
Świątynia jest dziś najbardziej widocznym śladem po dawnej miejscowości. Jej stan z każdym rokiem przypomina jednak bardziej ruinę. Jak opowiadał ks. Rafał Zendran, przed laty pojawiła się realna możliwość uratowania budynku.
Plan zakładał rozebranie kościoła, przewiezienie jego elementów i odbudowanie świątyni kilka kilometrów dalej. Zabezpieczone miały być również pieniądze na ekshumację grobów zgodnie z wolą rodzin.
– Wszystko było zapisane w projekcie budżetowym. Niestety generalny konserwator zabytków nie pozwolił na przeniesienie tego kościoła – mówił ks. Zendran.
Dziś do ruin przyjeżdżają nie tylko dawni mieszkańcy. Pojawiają się również poszukiwacze historii i legend, w tym tej o Bursztynowej Komnacie. Dla ludzi związanych z Rapocinem największym skarbem pozostaje jednak pamięć.
Jubileuszowej mszy przewodniczył ks. Alfred Gryniewicz. To postać szczególna dla dawnej społeczności. Jest jedynym kapłanem wywodzącym się z parafii rapocińskiej.
Święcenia przyjął w 1984 roku. Właśnie w Rapocinie odprawił swoją mszę prymicyjną. Kilka lat później rozpoczął się proces wygaszania kościoła.
::addons{"type":"youtube","url":"https://youtu.be/bv3Ekhz0-xQ"}
W niedzielę wrócił.
– Smutek, rozpacz. Ta wioska w ogóle już nie pokazuje, że to jest ta wioska, która była – mówił, patrząc na miejsce swojego dzieciństwa.
Ale po chwili wskazywał na ludzi zgromadzonych wokół ruin.
– Ludzie są największym skarbem Kościoła. Bogu dzięki, że są – podkreślał ks. Gryniewicz.
I właśnie ludzie na kilka godzin przywrócili Rapocin do życia. Były rozmowy po latach, uściski i wspólna modlitwa. Ktoś wskazywał miejsce dawnego domu. Ktoś inny próbował odnaleźć znajomą twarz.
Domów już nie ma. Dawnych zagród także. Zostały drzewa, wspomnienia i kościół, który coraz bardziej przegrywa z czasem.
Ale raz w roku prowadząca tutaj droga znów przestaje prowadzić do opuszczonej wsi.
Prowadzi do domu.
Urszula07:41, 10.08.2026
Wspaniała uroczystość. Dziękuję za piękną mszę i wspólnie spędzony, wyjątkowy czas.
Do zobaczenia za rok :-)
Użytkowniku, pamiętaj, że w Internecie nie jesteś anonimowy. Ponosisz odpowiedzialność za treści zamieszczane na portalu myglogow.pl. Dodanie opinii jest równoznaczne z akceptacją Regulaminu portalu. Jeśli zauważyłeś, że któraś opinia łamie prawo lub dobry obyczaj - powiadom nas [email protected] lub użyj przycisku Zgłoś komentarz