[FOTO] W Żukowicach pod Głogowem popłynęły łzy dawnych mieszkańców. Nie zapomną swojej wsi

Wspomnienia wróciły, a z niejednych oczu popłynęły łzy. - Sąsiad?! - uścisków i okrzyków radości nie było końca. Po latach dawni mieszkańcy znów spotkali się w Żukowicach.

Oby się rozpoznać po latach!

::photoreport{"type":"see-button","item":"11073"}

Byli i obecni mieszkańcy Żukowic - wysiedlonej wsi spod huty, a także przyjaciele tej miejscowości spotykają się co roku na uroczystych odpustach. Inicjatorem jest ksiądz proboszcz Jan Krawczyk, a organizatorami mieszkańcy Żukowic i sąsiednich miejscowości. Po raz trzeci zorganizowali spotkanie z piknikiem. 

Tym razem takie spotkanie odbyło się w niedzielę (18.10.). Na początek była msza święta w kościele w Żukowicach, a po nim piknik. Wiele osób się rozpoznało, porozmawiało i powspominało dawne czasy.

Niektórzy się od razu rozpoznawali, inni musieli dłużej pomyśleć kogo mają przed sobą. Jednak czas jest nieubłagany. 

Organizujemy tu spotkania z rodziną i sąsiadami. Od zawsze, a od trzech lat takie uroczyste. Dla nas to wielka przyjemność i przywilej. Cieszymy się, że tyle ludzi przyjeżdża, rozmawia i wspomina dawne czasy. Trzy lata temu, na pierwszym, wszyscy płakali. Dopóki będziemy żyć, to będziemy organizować

– zapowiada Wiesław Biadała z Kamionej, jeden z organizatorów spotkania.

Jak w mieście się tu żyło!

Żukowice jeszcze przed wojną były dużą wsią, a po wojnie także tętniły życiem. W latach 70. było tu ze 150 numerów. Wszyscy wspominają, że to była piękna, duża wieś.

Tu był sklep spożywczy, tekstylny, była rzeźnia, sala zabaw, sklep z artykułami gospodarstwa domowego, bar był, restauracja, poczta, posterunek policji, szkoła, przedszkole. Wspomnienia się z tym wszystkim wiążą

- wymienia Wojciech Fisz, który wyjechał w latach 90. Inni przypominali, że to i tak mało: była nawet lodziarnia z pysznymi lodami i kino. No i oczywiście urząd gminy oraz stacja PKP – bo zajeżdżał tu pociąg.

On zrobił mapę z pamięci

Gdzie mieszkał Grygiel, gdzie listonosz, a gdzie Szklarz i inni. Ciekawe, bo Tadeusz Gronowicz sporządził mapę pamięciową Żukowic z lat 1960 do 1990 r. Sam narysował i wszystko naniósł. Robił ją przez kilka miesięcy, specjalnie na to spotkanie.

Miałem to wszystko w głowie

– mówi dawny mieszkaniec, który mieszka teraz w Głogowie. Wszyscy oglądali, sprawdzali i wspominali. Niektórzy podpowiadali. 

Wyjechaliśmy stąd w 1996 roku i zamieszkaliśmy na Starym Mieście w Głogowie. Mam bardzo dobre wspomnienia z lat młodości w tej wsi, także z kościoła, gdzie chodziłam na religię. Przyjeżdżam tu bardzo często, gdy tylko mogę, także na cmentarz, na którym spoczywają moi najbliżsi

– mówi Małgorzata Knopik, która przyjechała z córką.

Ale wieś zaczęła się wyludniać w latach 70, gdy obok niej wybudowano Hutę Miedzi Głogów i gdy w Głogowie zaczęto budować osiedla robotnicze. Ludzie się tam powoli wyprowadzali. Pod koniec lat 80. i w latach 90. okazało się, że wieś ma się znaleźć na terenie ochronnym HMG i nikt tu nie może mieszkać. Wysiedlono prawie wszystkich mieszkańców, oprócz dosłownie kilku, którzy długo prowadzili spór z hutą. Większość wysiedleńców zamieszkała na os. Piastów Śląskich w Głogowie, a na miejscu pozostało pięć rodzin, które mieszkają tu do dziś. Okazało się bowiem, że strefy ochronnej nie będzie...

Prawie nic się nie ostało

Wieś jednak prawie cała została zrównana z ziemią i zalesiona. Większość domów i budynków rozebrano. Dziś jest tu bardzo dużo zieleni, o wszystkie te tereny dba pobliska huta. Dawni mieszkańcy przyjeżdżają i wspominają gdzie co było. Został tylko urząd gminy i poczta, w zabudowaniach przy pałacu jest także schronisko Caritasu dla bezdomnych mężczyzn. Zamieszkałych jest tylko pięć domów. Mieszka dosłownie kilkanaście osób. 

Szkoda, bo to była piękna wioska. Jedna z największych w okolicy. Ja w tej wiosce mieszkałem od urodzenia. 30 lat tu przeżyłam zanim nas nie wygonili, potem 30 lat w Głogowie. Byłem tam gdzie mieszkałem. Nic nie ma, tylko krzaki. Zrównali wszystko z ziemią

- wzdycha Grzegorz Tworkowski, który przyjechał do Żukowic na odpust aż spod Zielonej Góry, gdzie teraz mieszka.

Ja mieszkałem w przedszkolu koło stacji, bo moja mama była dyrektorką przedszkola – Aniela Jasińska. Przedszkole zburzyli, został sam sad i nic więcej

- mówi Jerzy Jasiński. Obaj byli sąsiadami i pamiętają się z dzieciństwa. 

Według oficjalnej historii gminy Żukowice do 1995 roku wieś została praktycznie całkowicie wysiedlona. Decyzję o ustanowieniu strefy ochronnej podjęto w 1987 roku, a sama strefa funkcjonowała do końca 2005 roku.

::news{"type":"see-also","item":"193155"}

::addons{"type":"facebook-encouragement"}