Miejska fosa zachwyca, choć jeszcze nie tonie w kwiatach róż. Chętnych, by wybrać się tam na spacer, nie brakuje. Warto zainteresować się jej historią - budowę nowożytnych fortyfikacji Głogowa rozpoczęto w 1630 roku w czasie wojny trzydziestoletniej (1618-1648). Nowa fosa, wały ziemne i wieniec bastionów - pięciokątnych wybudowano ze stanowiskami artyleryjskimi. Spowodowało to wyburzenie rozległych przedmieść - ponad 360 domów, kilka kościołów i szpitali. Ograniczono obszar miasta, a ludność zamieszkująca Głogów zmniejszyła się z około 20 tys. do raptem 7 tys. Taki stan trwał ponad 250 lat.

W zachowanym do dziś odcinku fosy znajdują się podziemne obiekty: kazamata prochowa, tunele, poterny. Przed wejściem z fosy, od strony ul. Rzeźniczej, znajduje się jedna z XIX wiecznych potern z przyległą wartownią. Poterna to podziemne przejście umożliwiające komunikację wewnątrz twierdzy. Na początku XX wieku zniesiono głogowskie fortyfikacje, pozostawiając dwa bastiony. Wnętrze przekształcono w tereny rekreacyjne. Na ścianie pod gachem sądy zachowało się zamurowane wejście do poterny. Nad nim znajduje się tablica upamiętniająca wymarsz żołnierzy napoleońskich do po poddaniu twierdzy 17 kwietnia 1814 roku. Dzisiejszy poziom fosy jest wyższy od oryginalnego o około dwa metry. Pierwotnie przez całą jej długość ciągnęła się kineta, czyli rów odprowadzający nadmiar wody i nieczystości z pobliskich koszar. Fosa głogowska w założeniu projektantów była sucha. Obecnie w fosie znajduje się rozarium oraz drzewa takie jak tulipanowiec amerykański czy żółtnica pomarańczowa.
RED