Z Głogowa pojechali aż do Nepalu. Sroczyńscy znów w drodze

Sroczyńscy z Głogowa pojechali na kolejną wyprawę podróżniczą. Tym razem do Nepalu.

Wyruszyli na początku lutego. Rozpoczęli podróż od zwiedzania Pokhary, popularnej miejscowości obleganej przez turystów, drugiego co do wielkości miasta w Nepalu.

Dziś krótką chwilę spędziliśmy w świątyni buddyjskiej, miejscu odwiedzanym przez ludzi różnych wyznań. Pięknie się złożyło, że właśnie tu jesteśmy w koszulkach naszego hospicjum. Każda religia odnosi się do narodzin, życia i śmierci. Nasze Hospicjum jest właśnie tym miejscem, w którym możemy godnie bez bólu przeżyć nasze ostatnie chwile, pożegnać się z najbliższymi i spokojnie odejść. Pamiętajmy, że przy okazji zeznania podatkowego możemy przekazać 1,5% dla Fundacja Hospicjum Głogowskie KRS 0000673128

- zaapelowali Sroczyńscy. Byli także w górach, pod Annapurną. W bazie dla alpinistów. Podróż była trudna. 

W Nepalu wszystkie drogi są w naprawie. Remont ciągnie się latami i zanim się skończy to już trzeba zaczynać go od początku. 200 km. jechaliśmy 5 godz.

- relacjonują. Odwiedzili nepalską szkołę, Park Narodowy Chitwan, a potem pojechali do stolicy – Katmandu. Brali tam m.in. udział w ceremonii pochówku.

Grażyna i Stefan Sroczyńscy to podróżnicy z Głogowa. On emerytowany górnik, ona z wykształcenia prawniczka, a z zawodu dziennikarka. Co roku jeżdżą na co najmniej dwie takie duże wyprawy, w trakcie których zwiedzają po kilka krajów. Przywożą bogate fotograficzne relacje. Mają stałą wystawę fotograficzną na dworcu PKP w Głogowie. Prowadzą także grupę – projekt Fotostopem przez świat, w którym integrują głogowskie środowisko podróżników, organizują spotkania dyskusyjne, pokazy, prezentacje, i odwiedzają szkoły.

W ilu krajach byli? Nie liczyli. Ale mówią, że muszą się spieszyć, bo im ubywa sił.

– Lata lecą – śmieją się, że do takich podróży to trzeba kondycji. – Codziennie w innym miejscu, podróżujemy często komunikacją lokalną, to znaczy wszystkim co jeździ. Żywimy się w ulicznych barach, a na plecach mamy ciężkie plecaki

– opowiadają o swoich przygodach.

Warto tak żyć – cieszą się z tego, ile widzieli, przeżyli, ale nie zamierzają wszystkiego zostawić dla siebie. Bo dzielę się wspomnieniami z podroży. Spotkania, prelekcje, wystawy. W szkołach, w bibliotekach, klubach seniora i w kawiarniach. Sroczyńscy występują dziś wszędzie.

Okazało się, że mamy ciekawe przeżycia i potrafimy o tym mówić. Doszliśmy do wniosku, że skoro świat nas tak przyjmuje, że tyle możemy zobaczyć, to jesteśmy mu coś winni

– mówi nam Grażyna Sroczyńska. Na szczęście już wracają i wszystko opowiedzą.