Nauczyciel fizyki z Głogowa podbił YouTube! Udowadnia, że ścisły umysł idzie w parze z artystyczną wrażliwością

To jest hit! Ludwik Lehman z Głogowa śpiewająco przekłada światowe przeboje. Jego polska wersja The Sound of Silence ma setki tysięcy odsłon. 

Ludwik Lehman, nauczyciel z II Liceum Ogólnokształcącego w Głogowie, prowadzący obserwatorium astronomiczne, udowadnia, że ścisły umysł i artystyczna wrażliwość nie tylko się nie wykluczają, ale mogą się wzajemnie wzmacniać. Przetłumaczył już ponad 20 kultowych piosenek. Nagrania czterech, śpiewanych w duecie z córką Magdaleną Lehman-Konieczną z zespołu Membrana, można posłuchać na YouTube. Jego polska wersja "Sound of Silence" ma już ponad pół miliona odsłon i zachwyt słuchaczy. 

Wszystko zaczęło się w czasie pandemii.

Siedziałem zamknięty na kwarantannie i śpiewałem sobie piosenki. W końcu pomyślałem: dlaczego wciąż śpiewam ulubione utwory w obcym języku? Angielski to jednak nie mój język. I tak zacząłem je przekładać

– wspomina Ludwik Lehman. Zaczął od najbardziej ulubionych, duetu Simon & Garfunkel z filmu Absolwent. Później tłumaczył piosenki Boba Dylana, Leonarda Cohena czy „Imagine” Johna Lennona. Nie ukrywa, że sukces przekładu Sound of Silence na YouTube go ośmielił.

Pomyślałem, że może te moje tłumaczenia mają sens

– mówi nauczyciel. Po raz pierwszy publicznie zaśpiewał te utwory rok temu, w szkole Aslan w Głogowie.

Kolejnym krokiem był koncert w Piwnicy pod Sowami we Wrocławiu prowadzonej przez Dolnośląskie Stowarzyszenie na rzecz Upowszechniania Kultury Osób Niepełnosprawnych Widnokrąg.

Prowadzący przedstawił mnie jako artystę. Od razu zaprotestowałem, że nie jestem artystą, chciałem tylko zaprezentować swoje przekłady. A nie ma sensu ich recytować – trzeba je zaśpiewać, to zaśpiewałem

– przyznaje, że miał tremę, choć wśród publiczności było wielu jego znajomych, a reakcje bardzo pozytywne.

Nie jestem przyzwyczajony do występów. Nie mam żadnego wykształcenia muzycznego. Nauczyłem się paru chwytów gitarowych, żeby sobie przygrywać. Kiedyś może jeszcze głos jakiś miałem, ale teraz już zdarty, nauczycielski

- dodaje skromnie.

Ludwik Lehman traktuje tłumaczenie i śpiewanie piosenek jako intelektualną odskocznię od fizyki.

Gra na gitarze, przekład języka – to nie to samo co równania i modele fizyczne. Uruchamianie różnych obszarów mózgu bardzo wspomaga komunikację między nimi. Czuję, że to mi pomaga także w pracy nad fizyką. Mam nawet wrażenie, że z wiekiem mam coraz lepsze pomysły z fizyki. Na przykład w zeszłym roku na pięciu konferencjach ogłosiłem, że – wbrew temu, co głoszą podręczniki – nie mamy żadnego ciężaru

– mówi z uśmiechem o możliwym sprzężeniu muzyki i fizyki. W końcu wielu fizyków lubi muzykę, nawet Albert Einstein grał na skrzypcach. Ludwik Lehman dotąd grał na gitarze i śpiewał głównie kameralnie: w gronie zaprzyjaźnionych fizyków z całej Polski. Opowiada, jak podczas swoich konferencji wieczorami śpiewają piosenki żartobliwie przerobione na "fizyczne", mają nawet własny „fizyczny ” śpiewnik.

Mam też rajdowe grono jeszcze ze studiów i tam też zawsze grałem na gitarze

- zapewnia, że o publicznych występach dotąd nawet nie myślał. To już przeszłość. Z przełożonych piosenek zebrał się śpiewnik, na razie roboczy.

Tłumaczyłem teksty „śpiewająco”… śpiewając je w trakcie, żeby potem móc je śpiewać, żeby mogli też inni. Dlatego nie jest tomik, lecz śpiewnik

- mówi Ludwik Lehman. Może wkrótce uda się je nagrać z córką i udostępnić w sieci jak poprzednie. Fani czekają. 

Zdj. archiwum prywatne