Młodzież siedzi w ekranach. Hania: A ja piszę i śpiewam o naszym pokoleniu

Ma kilkanaście lat i wielki talent. I tak wiele rzeczy do przekazania swoim rówieśnikom.

::addons{"type":"only-with-us", "color":"black"}

Uciekła przed wojną jako dziecko, dziś ma 17 lat i uczy się w I Liceum Ogólnokształcącym w Głogowie. Śpiewa, pisze piosenki i książki. W swoich tekstach opowiada o tym, co coraz częściej umyka młodym – o uważności, o emocjach i o świecie poza ekranem telefonu. 

Urodziny, które zmieniły wszystko

Hanna Korchevska pochodzi z okolic Lwowa. Gdy wybuchła wojna w Ukrainie, miała zaledwie 12 lat.– To było w moje urodziny. Zamiast świętowania zaczęły się pierwsze ataki – wspomina. Miesiąc później razem z mamą wyjechała do Polski. Ojczyzna została za nimi, podobnie jak dzieciństwo. Nowa rzeczywistość okazała się trudna – obcy język, nowe szkoły, brak znajomych.

Na początku nic nie rozumiałam. Nie mówiłam po polsku, nie potrafiłam pisać

– przyznaje.

Najpierw uczyła się zdalnie w ukraińskim systemie, później trafiła do klasy przygotowawczej w Głogowie. Dziś jest uczennicą drugiej klasy I LO – jednej z najbardziej wymagających szkół w mieście. – Musiałam wszystko nadrabiać. To nie było łatwe – mówi.

Język, który stał się narzędziem

Nie poddała się. Hanna przez całe wakacje uczyła się języka polskiego, chodziła na dodatkowe zajęcia, ćwiczyła dykcję, śpiewała. Efekt? Dziś mówi płynnie i… tworzy w języku polskim. – Teraz większość piosenek piszę właśnie po polsku – podkreśla. Bo to właśnie sztuka stała się dla niej najważniejszym sposobem wyrażania siebie.

Hanna śpiewa od czwartego roku życia. Pisze teksty, komponuje melodie, próbuje swoich sił także w literaturze. Uczy się w prywatnej szkole muzycznej, gdzie rozwija swoje utwory. Jej twórczość nie jest jednak tylko zapisem emocji. To także komentarz do współczesności.

Jedna z moich piosenek, „Myśli mgła”, jest o tym, że ludzie są dziś ciągle zamyśleni, zamknięci w telefonach. Brakuje tej dziecięcej wyobraźni

– tłumaczy.

To obserwacja zaskakująco dojrzała jak na 17-latkę. Hanna zauważa, że młodzi coraz częściej funkcjonują w świecie wirtualnym, gubiąc to, co realne. – Wszędzie jest podobnie, młodzież ma te same problemy. Polska czy Ukraina – to nie ma znaczenia – dodaje.

Pokolenie w poszukiwaniu siebie

Motyw zagubienia powraca także w jej pisarskich próbach. Hanna pracuje nad książką o nastolatce, która zmaga się z własnymi słabościami i wewnętrzną krytyką.

::addons{"type":"only-with-us", "color":"black"}

– To historia pełna metafor. Las to ludzie, jezioro to bohaterka, a mgła to jej myśli – opowiada. Mgła z czasem opada, ale nie znika całkowicie. Jak w życiu. – Zawsze coś zostaje. Najważniejsze to nauczyć się z tym funkcjonować – mówi. Chcę nagrać swoje piosenki i pokazać je światu.