Radość na murawie i na trybunach – Chrobry nie powstrzymał rozpędzonej Białej Gwiazdy.

Były ambicje, były chęci i była walka, ale na swoim stadionie to Wisła Kraków była wyraźnie lepsza. W piątek (8.05.) pokonała Chrobrego Głogów 2:0 i oficjalnie przypieczętowała wyczekiwany powrót do Ekstraklasy. Byliśmy tam, bo o tym piłkarskim święcie mówi dzisiaj cała Polska.

::photoreport{"type":"see-button","item":"9632"}

Te emocje wisiały w powietrzu

Było około godz. 13, kiedy dotarliśmy do Krakowa. Chwila odpoczynku, poszliśmy na rynek. I... spotkaliśmy tam kibiców Chrobrego Głogów. – Trzeba walczyć! – cieszyli się tym, że tu są i że jest Chrobry, bo przecież zagrać na stadionie Wisły, przy pełnych trybunach, to jest „coś”.

Szal Chrobrego w ręce, więc ktoś nas zaczepił. Życzliwy, uprzejmy. – Jaki dzisiaj wynik? – zapytał. – Remis – padło. Tak bez chwili zawahania. – Remis byłby zwycięski – i dla jednych, i dla drugich – dorzucił.

Remis w tym meczu dawał Wiśle pewny awans do Ekstraklasy. Ale oni chcieli wygrać, oni chcieli zgarnąć całą pulę. Po czterech latach oczekiwania. Bicia się na drugim poziomie rozgrywkowym – no i umówmy się, że dla klubu tej klasy, to zbyt niski poziom. Taki trochę niegodny.

Czuć było atmosferę piłkarskiego święta. Na rynku, nie przesadzając, na co drugim straganie trykoty Białej Gwiazdy.

Pojechaliśmy pod stadion, wchodzimy. Hol, prowadzący na murawę – na ścianach zdjęcia legend. Tych, które sięgały po największe sukcesy: po mistrzostwa, po puchary.

Trybuny się zapełniały. Wiadomo: już na kilka dni przed tym pojedynkiem, biletów zabrakło. Sprzedano ich 33 tysiące – właśnie tyle, dokładnie. – A gdyby stadion miał z 50 tysięcy miejsc, to też by się zapełnił! – przekonywał nas jeden z pracowników informacyjnych na Reymonta. Pokazywał, że prawą i lewą trybunę można jeszcze rozbudować, że są możliwości.

– Jeszcze z 20 tysięcy miejsc się by przydało – chwali, że Wisła ma drugą najlepszą frekwencję... nie w Betclic 1. Lidze, ale w Polsce.

Tu szykowano się na wielki mecz, na wielkie zwycięstwo, na wielką fetę.

A w naszych myślach przewijało to, by Chrobry się nie ugiął. By się nie przestraszył. By po prostu zrobił swoje. By zagrał tak, jakby to miał być jakiś finał – choć na finał sezonu czas jeszcze przyjdzie.

Kto wie, kiedy znów Wisła z Chrobrym się w lidze spotka. Kto wie, kiedy znów zagramy tu – w Krakowie. Niech się się dzieje, co ma dziać. Cieszyć się chwilą.

Ogień wawelskiego smoka

Dobra wiadomość na pewno był taka, że do składu – po urazie – wrócił jeden z filarów: Dawid Arndt. Bramkarz, który w tym sezonie może pochwalić się najlepszym bilansem w lidze. Ten, który nie raz, nie dwa ratował Pomarańczowo-Czarnych z opresji.

Około godz. 19.30 na stadionie pojawili się nasi piłkarze. W skupieniu wysiedli z klubowego autokaru, zbili piątki. Ach, było po nich widać, że jakby mogli, to od razu ruszyliby na murawę.

Najpierw rozgrzewka, pierwsze okrzyki kibiców. Za moment ta chwila – tam, piętro wyżej, już prawdziwa wrzawa. Jak w jaskini lwa, jak w jaskini... wawelskiego smoka. Ciarki przechodziły.

I się zaczęło. Od początku to wyglądało tak, jakby Wisła chciała nas zjeść. Ruszyła do ataków. Była szybka, była przebojowa, była groźna. Chrobry próbował odpowiedzieć, w polu karnym do strzału z przewrotki złożył się Piotr Janczukowicz. Ładnie to wszystko wyglądało, lecz do siatki nie wpadło.

Stadion oszalał w 19. minucie: celnie strzelił Julian Lelieveld i było 1:0. Trybuny krzyczały, wołały, skandowały – że Wisła już w Ekstraklasie, że już nic jej stać złego się nie może. Chrobry z czasem miał swoje okazje, lecz ich nie wykorzystał. Do przerwy wynik się nie zmienił.

Ledwo zaczęła się druga połowa, to Wisła znów zadała cios – bardzo bolesny. W 48. minucie na 2:0 dla Wisły podwyższył Marko Bozic.

Pomarańczowo-Czarni mieli dużo pracy w defensywie. Podopieczni Mariusza Jopa grali blisko, nie zostawiali nam miejsca na to, by swobodnie rozegrać jakąś akcję – by nawet wymienić między sobą dwa-trzy podania z pierwszej piłki. Trzeba było walczyć o każdy metr boiska.

Wiśle przed własną publicznością nic złego stać się nie mogło – Wisła była gotowa na święto, Wisła w Ekstraklasie. Wygrała 2:0.

Przed Chrobrym dwa ostatnie mecze rundy zasadniczej. Najpierw u siebie ze Zniczem Pruszków, potem na wyjeździe z Wieczystą Kraków. Trzeba bronić miejsca w strefie barażowej, na którą głogowianie ciężko pracują cały sezon. Trzeba spełniać swoje marzenia.

::addons{"type":"youtube","url":"https://www.youtube.com/watch?v=hAOf8a_6gFw"}