Trenerska ławka bez Woźniaka. Koniec pewnej epoki w tym klubie

Po 12 latach z ławki schodzi człowiek-instytucja. Trener, który prowadził Sokół od A-klasy aż do 4. Ligi, rezygnuje z pracy z pierwszym zespołem.

Trudno wyobrazić sobie trenerską ławkę w Jerzmanowej bez niego. Przez ponad dekadę był twarzą i głosem tej drużyny. Dariusz Woźniak podjął decyzję, która kończy jeden z najważniejszych rozdziałów w historii tego klubu. Po 12 latach pracy z pierwszym zespołem zrezygnował z prowadzenia drużyny seniorów Sokoła. – To przemyślana decyzja – podkreśla.

Droga, która zostaje w pamięci

Ten zespół budował od podstaw. Gdy zaczynał, Sokół grał w A-klasie. Potem były awanse, potknięcia, chwile zwątpienia i momenty, które zapisały się złotymi zgłoskami w klubowych kronikach. Najważniejszy? Awans do 4. Ligi. Wymarzony.

Za tym sukcesem stały nie transfery z zewnątrz, a konsekwencja i wiara w lokalność. W Sokole niemal wszyscy piłkarze to zawodnicy z gminy Jerzmanowa. Klub od lat stawiał na wychowanków i systemowe szkolenie.

Stworzyliśmy system szkoleniowy, który rzadko spotyka się w gminach. Nie chcieliśmy popełniać błędów innych klubów. Praca z młodzieżą jest najważniejsza

– mówi Woźniak.

Dziś Sokół ma sześć grup młodzieżowych – od najmłodszej, selekcyjnej, po juniorów. To około 150 młodych zawodników szkolonych w każdej kategorii wiekowej. I właśnie tam trener widzi swoją przyszłość.

Nie odchodzi. Zmienia misję

Definitywnie nie odchodzę z klubu, ale z pierwszego zespołu tak. Chcę się bardziej zaangażować w młodzież – młodzików, trampkarzy i orlików, bo za to dalej będę odpowiedzialny

– zapowiada.

Przez lata bywało, że „ciągnął wózek” sam – prowadząc jednocześnie seniorów i grupy młodzieżowe. Teraz chce uporządkować role i energię skierować tam, gdzie – jego zdaniem – po prostu trzeba.

Jak człowiek jest poukładany w życiu, to będzie też w pracy i sporcie. Wtedy wszystkie obowiązki ze sobą połączy

– dodaje.

Przyjaźnie i kibice na dobre i złe

Nie ma co ukrywa, że to zamknięcie etapu z poczuciem spełnienia.

Czuję ogromną satysfakcję. Zawiązały się przyjaźnie, spełniliśmy marzenia – to był wspólny sukces i wielkie poświęcenie wielu ludzi

– mówi.

Szczególne słowa kieruje do kibiców. – Zawsze można było na nich liczyć. Jeździli na wyjazdy, byli na dobre i złe. Staraliśmy się stworzyć rodzinny klub – nie ukrywa.

I właśnie taki Sokół zostawia za sobą trener Woźniak. Obecnie na 12. miejscu w klasie okręgowej. Inny rozdział się kończy, nowy właśnie się zaczyna. Ale jedno jest pewne – w Jerzmanowej długo jeszcze będzie się mówić: to były jego lata.