Światło, pejzaż i emocje. Waldemar Pawlikowski z wystawą w Głogowie. Pierwszą taką.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Wernisaż wystawy malarstwa Waldemara Pawlikowskiego odbył się w niedzielę (17.05.) w Centrum Kultury MOK w Głogowie. Spotkanie z artystą było jednym z wydarzeń jubileuszu 70-lecia instytucjonalnej kultury w mieście. Publiczność mogła zobaczyć kilkadziesiąt prac malarza, który od lat konsekwentnie buduje własny język opowiadania o pejzażu i świetle.

::photoreport{"type":"see-button","item":"9743"}

Artysta jednym słowem

Waldemar Pawlikowski jest postacią dobrze znaną w środowisku artystycznym, choć – jak sam przyznał podczas spotkania – to jego pierwsza indywidualna wystawa w Głogowie. Artysta ukończył Państwowe Liceum Plastyczne w Zielonej Górze oraz Wydział Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Od ponad dwóch dekad prowadzi galerię „Ratusz” w Gubinie. Jest nie tylko malarzem, ale również muzykiem, kompozytorem, poetą oraz wokalistą.

Pejzaż jako punkt wyjścia

Ekspozycja przygotowana w MOK-u została podzielona na kilka części. Dominują pejzaże – zarówno te bardziej klasyczne, realistyczne, jak i obrazy znacznie swobodniejsze formalnie.

To są dwa główne cykle. Jeden bardziej klasyczny, drugi już bliższy gestowi i czystej formie. W tych pracach pejzaż staje się właściwie inspiracją do budowania emocji i koloru

– opowiadał artysta podczas wernisażu.

Na wystawie znalazły się również obrazy przedstawiające postacie, choć to właśnie krajobraz pozostaje osią całej twórczości Pawlikowskiego. W jego obrazach natura nie jest jednak wiernym zapisem rzeczywistości. Staje się przestrzenią nastroju, światła i ruchu.

Reżyserem jest światło

Artysta zdradził nam, że punktem wyjścia dla wielu obrazów jest obserwacja natury. Często podróżuje i szuka miejsc, w których światło tworzy niepowtarzalny układ kolorów i przestrzeni.

Głównym reżyserem jest światło. To ono wpływa na kolor i buduje przestrzeń obrazu

– podkreślał.

Proces powstawania prac bywa bardzo różny. Czasem zaczyna się od szybkiego szkicu wykonywanego w plenerze, innym razem od fotografii, która później staje się punktem odniesienia w pracowni. Jak przyznaje malarz, malowanie w naturze wymaga ogromnej uważności i refleksu.

Światło zmienia się bowiem z minuty na minutę. Inaczej układają się cienie, zmieniają się barwy drzew i nieba. Dlatego plenerowe obrazy są często bardziej notacją chwili niż skończonym dziełem.

Żeby wrócić do tego samego światła, trzeba czasem pojawić się w jednym miejscu kilka razy o tej samej porze dnia. Nie zawsze się to udaje

– mówił.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Wernisaż przyciągnął do galerii licznych miłośników sztuki i uczestników obchodów jubileuszu 70-lecia instytucjonalnej kultury w Głogowie.