Tarcza dla tych, którzy uczą godnego odchodzenia. To było naprawdę wzruszające święto w Hospicjum Głogowskim.

Były łzy, długie owacje i uśmiechy pacjentów, którzy – mimo cierpienia – chcieli być częścią tej chwili (14.05.). W Hospicjum Głogowskim po raz trzeci obchodzono święto pielęgniarek, opiekunów medycznych i całego personelu. Najważniejszym momentem uroczystości było wręczenie Tarczy św. Floriana Joannie Laszczowskiej, pielęgniarce oddziałowej. Jednak tego dnia wielokrotnie powtarzano jedno zdanie: ta nagroda należy do wszystkich ludzi o dobrych sercach, którzy stworzyli hospicjum i każdego dnia je współtworzą.

::photoreport{"type":"see-button","item":"9701"}

Łzy, których nie dało się ukryć

Emocje pojawiły się już od pierwszych minut uroczystości. Gdy ogłoszono, że tegoroczną laureatką Tarczy św. Floriana została Joanna Laszczowska, zapadła cisza, a chwilę później rozległy się gromkie brawa. Sama wyróżniona nie kryła wzruszenia.

– To ogromne zaskoczenie. Do tej pory nie mogę uwierzyć w to, co się wydarzyło – mówiła ze łzami w oczach pielęgniarka oddziałowa Hospicjum Głogowskiego.

I zaraz dodała coś, co najlepiej oddaje charakter tego miejsca.

– To nie jest nagroda tylko dla mnie. To wyróżnienie dla całego zespołu, dla wolontariuszy i wszystkich ludzi, którzy przekraczają próg hospicjum, żeby pomagać chorym i wspierać nas każdego dnia – zauważała.

Joanna Laszczowska mówiła też o pacjentach, którzy – choć sami zmagają się z bólem i świadomością odchodzenia – potrafią dawać siłę innym.

– To oni są tutaj bohaterami. Mimo cierpienia potrafią się uśmiechać, rozmawiać i cieszyć życiem do ostatnich chwil – podkreślała.

Wielu dzisiaj ocierało łzy. W hospicjum emocji nie da się schować za zawodowym doświadczeniem czy codzienną rutyną.

„Działacie lepiej niż najmocniejszy lek”

Na uroczystości obecny był prezydent Głogowa Rafael Rokaszewicz, który od początku wspierał ideę budowy hospicjum. W środowisku fundacji mówi się o nim po prostu: przyjaciel. No, bo przecież nim jest.

Prezydent nie ukrywał, że prowadzenie takiego miejsca wymaga czegoś więcej niż pieniędzy i dobrze wyposażonego budynku.

– Najłatwiej jest zdobyć środki i postawić obiekt. Najtrudniej jest go prowadzić. Trzeba mieć ogrom miłości do drugiego człowieka, wrażliwości, mądrości i siły, by każdego dnia towarzyszyć ludziom odchodzącym – mówił.

I zwrócił się bezpośrednio do personelu.

– Wy robicie to doskonale. Tworzycie niesamowitą atmosferę. Działacie lepiej niż najmocniejszy lek uśmierzający ból – zauważał.

Słowa prezydenta wywołały kolejne owacje.

Hospicjum zbudowane przez ludzi

O tym, jak wyjątkową wspólnotą jest Hospicjum Głogowskie, mówił także Roman Jarzyna z Fundacji Hospicjum Głogowskie.

– W hospicjum pracuje się trochę „w drugą stronę”. Tu nie walczy się o wyzdrowienie, ale o dobre odejście. To ogromnie trudna i bardzo emocjonalna praca – tłumaczył.

Podkreślał też, że tego miejsca nie byłoby bez ludzi, którzy od lat angażują się społecznie i pomagają bez rozgłosu.

– Zaczęło się od wspólnoty i dalej wszystko robimy razem. Z tymi, którzy budowali hospicjum, z wolontariuszami, z ludźmi dobrej woli, którzy są z nami każdego dnia – przypominał.

To właśnie wolontariusze byli podczas uroczystości wspominani wyjątkowo często. W hospicjum nikt nie ma wątpliwości, że bez ich pracy, czasu i serca stworzenie takiego miejsca nie byłoby możliwe.

Podziękowania także od Huty Miedzi

Ważnym momentem spotkania były również podziękowania dla pielęgniarek i opiekunów medycznych od zarządu Huty Miedzi Głogów. Przedstawiciele KGHM wręczyli personelowi upominki, dziękując za codzienną służbę i opiekę nad pacjentami.

Tarcza św. Floriana wręczana jest w hospicjum raz w roku. Ma symbolizować ochronę, siłę i gotowość niesienia pomocy drugiemu człowiekowi.

W tym roku trafiła do Joanny Laszczowskiej, ale trudno było oprzeć się wrażeniu, że podczas tej uroczystości nagrodzono wszystkich ludzi tworzących Hospicjum Głogowskie.

Tych, którzy przychodzą tu do pracy mimo ogromnego emocjonalnego ciężaru. Tych, którzy trzymają pacjentów za rękę. Tych, którzy potrafią zostać obok do końca.

I tych, którzy wiele lat temu uwierzyli, że w Głogowie takie miejsce jest po prostu potrzebne.