Pełna sala, trochę tremy i młodzi aktorzy na scenie. Udowodnili, że teatr może być pasją.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

W niedzielne popołudnie (7.06.) sala Teatru im. Andreasa Gryphiusa w Głogowie niemal wypełniła się po brzegi. Powód? Finałowy pokaz grupy teatralnej Etna – młodych ludzi, którzy od miesięcy przygotowywali spektakl „Poza linijką”.

::photoreport{"type":"see-button","item":"9965"}

Teatr, który uczy więcej niż grania

Jeszcze przed rozpoczęciem spektaklu na widowni trudno było znaleźć wolne miejsce. Jedni przyszli zobaczyć dzieci, inni wnuki, jeszcze inni znajomych ze szkoły.

To dla nas bardzo ważny dzień, bo możemy pokazać efekty całorocznej pracy grupy Etna – mówiła przed występem Żaneta Baczyńska, kierowniczka teatru. – Te zajęcia nie są wyłącznie nauką aktorstwa. Chodzi też o przełamywanie własnych barier, budowanie pewności siebie i naukę wyrażania emocji

– dodawała.

Etna działa przy teatrze już trzeci rok. Spotkania odbywają się regularnie, a ich efektem są finałowe prezentacje przygotowywane wspólnie przez uczestników i prowadzącą grupę Agnieszkę Wilczyńską-Urbanowską.

Teatr wychowuje. Uczy radzenia sobie ze stresem, występowania publicznego, pracy w grupie. Mamy nadzieję, że część osób, które dziś zobaczymy na scenie, kiedyś trafi na profesjonalne sceny

– zaznaczała kierowniczka.

Czyli o tych, którym też należy się szansa

Ten spektakl nie był lekką komedią ani prostą historią szkolną. „Poza linijką” opowiada o trudnej młodzieży trafiającej do ośrodka wychowawczego – młodych ludziach po przejściach, którzy próbują odnaleźć się w nowym miejscu, mimo konfliktów, emocji i własnych problemów.

To historia o nastolatkach, które popełniają błędy, ale nadal zasługują na drugą szansę

– tłumaczyła Agnieszka Wilczyńska-Urbanowska, opiekunka grupy.

Na końcu zostawiają po sobie coś dobrego, tworzą mural, pokazując, że nawet po trudnych doświadczeniach można zostawić pozytywny ślad

– zdradzała.

Temat nie był przypadkowy. W Etnie dominują nastolatkowie w wieku 13–14 lat.

To bardzo intensywny okres życia. Pierwsze porażki, pierwsze sukcesy, zawody miłosne, stres, dojrzewanie. Chcieliśmy opowiedzieć historię bliską temu, co oni sami przeżywają

– mówiła instruktorka.

Od instruktorki po marzenia

Dziś prowadzi jedną z największych młodzieżowych grup teatralnych w Głogowie, ale sama zaczynała dokładnie tak jak wielu jej podopiecznych. Agnieszka Wilczyńska-Urbanowska, opiekunka grupy Etna, swoją przygodę z teatrem rozpoczęła jeszcze w czasach licealnych. Ukończyła II Liceum Ogólnokształcące w Głogowie, ale – jak sama podkreśla – najważniejsze doświadczenia zdobywała poza szkołą, uczestnicząc w zajęciach teatralnych prowadzonych w Miejskim Ośrodku Kultury w Głogowie.

Trafiłam do grupy teatralnej jako nastolatka i bardzo szybko okazało się, że scena wciąga. Było nas dużo, próby były wymagające, a żeby zostać, trzeba było naprawdę pracować

– wspominała.

Później przyszły studia związane z animacją społeczną i kulturą ze specjalizacją teatralną, a wraz z nimi decyzja, by nie tylko samemu występować, ale przede wszystkim uczyć innych.

Choć sama – jak mówi – nie zrobiła kariery aktorskiej, sukcesów nie zabrakło. Prowadzone przez nią grupy wielokrotnie brały udział w przeglądach teatrów amatorskich, wracając z konkursów z nagrodami. I to ją cieszy, to ją motywuje.

Gdyby nie sprawiało mi to satysfakcji, nie robiłabym tego. Największą radość daje obserwowanie, jak młodzi ludzie się zmieniają, nabierają pewności siebie i zaczynają wierzyć, że potrafią więcej, niż sami zakładali

– mówiła.

Przyznając jednocześnie, że praca z nastolatkami zmienia się z roku na rok. Młodzież funkcjonuje dziś inaczej niż kilkanaście lat temu, łatwiej się rozprasza, żyje szybciej. Przed pulpitami komputerów, z telefonami w dłoniach. Ale – jak pokazuje przykład Etny – nadal szuka miejsc, w których może się odnaleźć.

– Zawsze trochę obawiam się, czy uda się zebrać grupę, ale co roku przychodzą nowi ludzie. I to daje nadzieję, że teatr nadal jest potrzebny – zaznaczała instruktorka.

Najtrudniejsze? Być kimś innym niż sobą

Tuż przed wejściem na scenę młodzi aktorzy próbowali jeszcze ukrywać emocje. I chyba... chyba nie do końca im się udawało.Natalia Błaszak, 14-latka ze Szkoły Podstawowej nr 13, do grupy trafiła trzy lata temu właściwie przypadkiem.

W szkole usłyszałam o zajęciach i spontanicznie postanowiłam spróbować. Na początku byłam bardzo nieśmiała, ale scena trochę to zmienia

– przyznawała.

Dla wielu uczestników największym wyzwaniem okazuje się nie sam występ, ale coś zupełnie innego.

Najtrudniej jest naprawdę wejść w rolę – mówiła Lena Pelczarska, również uczennica SP13. – Czasami dostajesz postać zupełnie inną od siebie i musisz przez chwilę przestać być sobą. To chyba najcięższe

– nie ukrywała.

Z kolei dla Zuzanny Kurek z SP11 największą wartością okazali się ludzie. Młodzi ludzie.

Najbardziej lubię atmosferę i osoby, które tutaj poznałam. Oczywiście stres przed występem jest, ale kiedy wychodzisz na scenę i widzisz pełną salę, to daje ogromną satysfakcję

– opowiadała 13-latka.

I nie ukrywała, że marzenia są większe. – Chciałabym kiedyś zostać aktorką – mówiła z uśmiechem.

Kiedy światła na widowni zgasły, a kurtyna poszła w górę, nie było już stresu. Na scenie byli aktorzy. I właśnie o to w tym wszystkim chyba chodzi.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}