Sala głogowskiego teatru wypełniona po brzegi, a w holu intrygująca wystawa. To była niedziela ze sztuką, która przypadła do gustu gościom naszego teatru.

[FOTORELACJANOWA]8786[/FOTORELACJANOWA]

Niedzielne spotkanie ze sztuką w głogowskim Teatrze im. Andreasa Gryphiusa rozpoczęło się od wernisażu Grażyny Kielińskiej. W teatralnym holu, który na kilka tygodni zamienił się w galerię, publiczność mogła zobaczyć wystawę „Gest wobec chaosu i sensu” – malarstwo i poezję artystki od lat obecnej na polskiej i międzynarodowej scenie sztuk wizualnych.

Kiedy artystka pozowała do zdjęć, za jej plecami wyraźnie rysowała się szachownica – motyw porządku wyłaniającego się z nieładu. To właśnie takie „poukładane i wyjęte z chaosu elementy” odnaleźć można w jej obrazach, które w holu teatru oglądać będzie można jeszcze do połowy lutego. Wernisaż był nie tylko prezentacją prac, ale i zaproszeniem do spokojnego, uważnego obcowania ze sztuką – w samym sercu teatralnego życia Głogowa.

Ta plastyczno-poetycka rozgrzewka okazała się idealnym wstępem do wieczornego wydarzenia scenicznego. Na spektakl Jana Peszka stawił się komplet publiczności, a atmosfera wyczekiwania była niemal namacalna.

– Jest mi bardzo miło powitać państwa w tak licznym gronie. Mam właśnie zaszczyt powitać znakomitego aktora, który tu już jest dla państwa – mówiła ze sceny Żaneta Baczyńska, dyrektor Teatru im. Andreasa Gryphiusa, otwierając wieczór z legendą polskiej sceny.

Zanim jednak Peszek pojawił się na scenie, z kulis popłynął jego charakterystyczny głos – z humorem i w duchu czasu przypominający o wyłączeniu telefonów, nienagrywaniu i niepstrykaniu zdjęć. „Delektujcie się sztuką” – brzmiał sens tego nietypowego, ale bardzo osobistego wstępu.

Warto przypomnieć, że Jan Peszek był pierwszą gwiazdą, która wystąpiła w Głogowie po odbudowie teatru. Teraz wrócił tu ponownie – już do dojrzałej, uważnej i bardzo wymagającej publiczności.

– Aktorzy to takie stworzenia, które zabiegają o wasze względy. Walczą jak zwierzę o uznanie, splendor i czasem o coś więcej – powiedział donośnym głosem ze sceny Jan Peszek, trafiając w sedno relacji między artystą a widzem.

Przez ponad godzinę publiczność uczestniczyła w niezwykłej uczcie teatralno-muzycznej pod tytułem „Scenariusz dla nieistniejącego lecz możliwego aktora instrumentalnego – spektaklu przygotowanego z okazji jubileuszu 80-lecia artysty. To dzieło Bogusława Schaeffera, napisane jako awangardowy projekt „aktora instrumentalnego”, który – jak sam autor przyznał po latach – okazał się być Janem Peszkiem w czystej postaci.

Na scenie Peszek był jednocześnie kapłanem sztuki i jej błaznem, wykładowcą i parodystą, artystą i ironistą. Perfekcyjny głos, precyzyjny ruch, błyskawiczne zmiany tonu i nastroju tworzyły spektakl, który balansował między powagą a kpiną, między apoteozą a demaskacją artystycznej pychy.

Tak właśnie wyglądała niedziela w głogowskim teatrze: od malarskiego „gestu wobec chaosu”, przez poetycką refleksję, aż po mistrzowski popis aktora. To był dzień wysokiej frekwencji i bezpośredniego obcowania ze sztuką.