Przed II wojną światową na terenie obecnego Bulwaru Nadodrzańskiego istniała gęsta zabudowa kamienic mieszkalnych oraz budowli sakralnych – jedną z nich był przyklasztorny kościół pw. św. Krzyża.

Klaryski pojawiły się w mieście w XIV w. Obok świątyni, książę głogowski Henryk III nadał im też liczne wsie i posiadłości ziemskie.

Wraz budową kościoła, przy jego północnej ścianie powstał też klasztor. Całe założenie ulokowane było w północno-wschodniej części miasta, w okolicach dzisiejszych ulic: Długiej i Młyńskiej, na terenie jurydyki książęcej. Niewiele wiemy na temat wyglądu samego kościoła. Badania sugerują, że była to budowla jednonawowa i założona na planie prostokąta.

Fundamenty świątyni powstały z kamienia polnego, ściany wzniesiono z cegły gotyckiej a całość zamknął dwuspadowy dach. Przez wieki konstrukcja ta była często przebudowywana. W 1615 r. pożar miasta zniszczył również kościół wraz z archiwum i biblioteką. W czasie wojny trzydziestoletniej żołnierze szwedzcy splądrowali świątynię a następnie zamienili ją na zbrojownię. Klaryski odzyskały kościół, ale w 1810 r. został przejęty przez państwo pruskie i kolejny raz przeznaczony na zbrojownię, a następnie na koszary. W czasach okupacji Głogowa przez Francuzów, z powodu braku drewna opałowego, rozebrano częściowo wieżę kościelną, uzyskując w ten sposób cenny surowiec.

::addons{"type":"facebook-encouragement"}

Od momentu, gdy kościół przestał pełnić pierwotną funkcję, jego stan techniczny pogarszał się. W 1876 r. podjęto próby ratowania konstrukcji – nadwyrężone sklepienie zostało spięte specjalnymi klamrami. W czasach III Rzeszy bryłę przebudowano i dostosowano do pełnienia funkcji Urzędu Finansowego. Pozostawiono wówczas najciekawszą trzecią kondygnację, gdzie na sklepieniach znajdowały się złote sztukaterie i malowidła obrazujące sceny z życia świętych.

Oblężenie miasta w 1945 r. dopełniło los tej budowli a jej ruiny zniknęły z krajobrazu miasta w latach 60.

Dariusz Andrzej Czaja