Kiedy odbieramy od niego połączenie, w Głogowie jest środek dnia. U Pawła Syczewskiego dopiero czwarta rano. Za oknem ciemno, bo właśnie wylądował w Vancouver. Za chwilę przebierze się z munduru i razem z załogą ruszy w góry. Tak wygląda codzienność chłopaka z Głogowa, który spełnił swoje marzenie i dziś lata po całym świecie jako steward niemieckiej Lufthansy.

Niedawno wylądowaliśmy. Zostajemy tutaj na trzy dni, więc jedziemy trochę pozwiedzać i nacieszyć się widokami

– opowiada.

Do podniebnych podróży

Paweł ukończył technikum hotelarskie w Zespole Szkół Ekonomicznych w Głogowie. Jak sam przyznaje, od początku wiedział, co chce robić w życiu.

Miałem taką ukierunkowaną ścieżkę zawodową już w głowie. Bardzo zależało mi, żeby dostać się właśnie na hotelarstwo. Nie składałem podań na żaden inny kierunek

– wspomina.

Po szkole nie trafił od razu do samolotu. Najpierw pracował w pięciogwiazdkowym hotelu Waldorf Astoria w Berlinie. Tam szlifował język niemiecki, zdobywał doświadczenie i pewność siebie. Gdy zrobili rekrutację do linii lotniczych, zgłosił się i został przyjęty. Każda linia szkoli swoich pracowników i on przeszedł taką akademię, a potem rozpoczął podniebne podboje. Najpierw latał dla Air Berlin, a później trafił do Lufthansy.

To nie jest praca dla każdego

Teraz się uśmiecha, ale przyznaje, że aby dostać się do takiej pracy, musiał pokonać wiele przeciwności losu i ponieść wiele wyrzeczeń. Teraz się uśmiecha, jest wyluzowany, ale przyznaje, że przebył trudną drogę. - To nie jest praca dla każdego. Cięgle jestem w drodze, zmiany czasu, często jet lagi, ale ja kocham to co robię i daje mi to satysfakcję – przyznaje.

Dziś spędza w powietrzu 80 do 90 godzin miesięcznie. Zazwyczaj są to cztery długie trasy.

Na początku miesiąca wróciłem z Tokio, gdzie byłem pięć dni. Teraz jestem w Vancouver, potem San Francisco czy Denver. Trochę czasu w powietrzu się spędza, a kolejne loty przede mną

– przyznaje. Trzeba wstawać o drugiej lub trzeciej, pracować w nocy. Startuje się w Tokio i jest ranek, ląduje się w Polsce i znów jest ranek.

Czasami śmieję się, że to podróże w czasie. Startujemy we Frankfurcie rano, lądujemy po drugiej stronie świata i też jest rano. To prawie science fiction

– mówi z uśmiechem.

Podkreśla jednak, że steward to wcale nie „podniebny kelner". Podawanie posiłków, herbaty czy kawy to dodatkowe zajęcia, ale przede wszystkim jest to niezwykle odpowiedzialna praca, gdyż odpowiada się za bezpieczeństwo pasażerów. Praca wymaga samodyscypliny, odporności na jet lag i życia według zegara, który nieustannie się zmienia.

Nie jest dla każdego. Ale ja po prostu kocham to, co robię. Ta praca daje mi ogromną satysfakcję

– przyznaje.

Steward to nie tylko podniebny kelner

Choć mieszka dziś w okolicach Szczecina i do bazy we Frankfurcie dolatuje samolotem, nie zapomina o swoich korzeniach.

Dla mnie było niepojęte, że chłopak z mniejszej podgłogowskiej miejscowości może pracować w takim hotelu, a później latać w tak renomowanej linii lotniczej. Do tej pory jest to dla mnie coś niesamowitego

– mówi, bo pochodzi z wioski Koźlice w gminie Gaworzyce.

I dodaje, że gdyby miał wybierać jeszcze raz, bez wahania poszedłby tą samą drogą.

Na pożegnanie życzy wszystkim „słońca bez końca". Sam zdaje się żyć właśnie według tej zasady. Nawet jeśli czasem nad chmurami zbierają się ciemności, zawsze wierzy, że za chwilę znowu wyjdzie słońce. A jemu pozostaje życzyć tylko jednego – tyle lądowań, ile startów.

::addons{"type":"facebook-encouragement"}