Brzostówjest dziś głogowskim osiedlem, jednak do 1984 roku funkcjonowałjako odrębna podgłogowska miejscowość. Pierwsząwzmiankę o tej miejscowości odnotowano w piśmie księcia BolesławaI Wysokiego z 1175roku. Wówczas władca ten założył tam ogrody. Zaliczana jestdzięki temu do najstarszych osad na Ziemi Głogowskiej.Prawdopodobnie osada ta powstała wokół źródła.Obok korzystnego położenia na terenie zasobnym w wodę, miejscowośćleżała przy dawnym trakcie handlowym do Wielkopolski.Dodatkowo jej znaczenie ugruntowało bliskie sąsiedztwo grodu anastępnie rozwijającego się ośrodka miejskiego. Pod koniec XIIIwieku książę Henryk III głogowski darowałwieś rosnącemu w siłę Głogowowii od tego czasu Brzostów nierozerwalnie współdzielił jego losy.

WXIII wieku wraz z kolonizacją na prawie niemieckim Brzostów zmieniłkształt i rozwinął się w formę dwudrożnej owalnicy, z regularnązabudową na działkach wytyczonych wokół wspólnego pastwiska,rozciągającego się wzdłuż cieku wodnego. Wewnątrz obszaruwydzielono miejsce na kościół i otaczający go cmentarz. Powstałyrównież dwa stawy. Napływający tu osadnicy, za otrzymane grunty,płacili czynsz książętom a dziesięciny Kościołowi. Mimoprzewagi osadników z krajów niemieckich, we wsi aż po XX wiekzachowało się wiele etnicznych akcentów słowiańskich.

W1488 roku wieś uległa dużym zniszczeniom. Z rozkazu głogowskiegoksięcia Jana II Szalonego spalono ją, aby nie została zajętaprzez zbliżające się do Głogowa wojska węgierskie. W 1615 roku wwyniku poważnego pożaru Głogowa część jego mieszkańcówschroniła się właśnie w Brzostowie. Z kolei w 1634 roku groźnypożar nawiedził Brzostów. Wówczas to, w czasie kwaterunku wmiejscowości, rajtaria szwedzka zaprószyła ogień. W 1753 rokumieszkańcy Brzostowa uczestniczyli w budowie fortyfikacjigłogowskiej twierdzy. Wioska dostarczała rocznie do dyspozycjimiasta 156 parokonnych fur. W 1806 roku do czasu zdobycia Głogowaprzez Francuzów, oddziały te kwaterowały właśnie w Brzostowie.Tam też w 1813 roku podpisano akt kapitulacji Głogowa, po pokonaniuwojsk napoleońskich przez oddziały pruskie.

W połowie XVIII wieku wieś zamieszkiwało ok. 600 mieszkańców a sto lat później ponad 800. Na przełomie XIX i XX wieku liczba mieszkańców przekroczyła 1000 osób i stan ten utrzymywał się do końca II wojny światowej. Przeważali protestanci, ale byli też katolicy i Żydzi. Wieś posiadała dwie świątynie - ewangelicką oraz istniejącą do dziś katolicką. Po zakończeniu działań II wojny światowej nastąpiła wymiana ludności a pierwszy polscy osadnicy napływali już od czerwca 1945 roku, głównie z Wielkopolski i Kresów.
Dariusz A. Czaja (Towarzystwo Ziemi Głogowskiej)