Zjednej strony śmierć jest przyrodzona w tym znaczeniu, że duszamoże oddzielić się od ciała. Z tego punktu widzenia śmierćwyznacza kres ziemskiej wędrówki. Po śmierci człowiek nie możewięcej zdobywać ani tracić zasług. "Wraz ze śmiercią decyzjaczłowieka o sposobie życia staje się ostateczna". Nie będziemiał już możliwości żalu. Od razu po śmierci pójdzie do nieba,piekła lub czyśćca. W tym celu istnieje to, co Kościół nazywaSądem Bożym szczegółowym (Katechizm,1021-1022).

Jedniżyją kilka sekund, minut, godzin. Inni kilka, kilkanaście,kilkadziesiąt lat. Setki dożywają nieliczni. Najgorsza jest śmierćprzez zaskoczenie, nagła, niespodziewana. Człowiek żyje, ma plany,obowiązki, ma jutro wyjechać na urlop, wykonać ważne zadanie wpracy, za tydzień wydać córkę za mąż, dokończyć budowę domu,awansować, pomóc starym rodzicom naprawić płot, załatwić ważnąurzędową sprawę, pomóc dziecku odrobić lekcje... I nagle -stop - wszystko przestaje mieć sens, znaczenie i wartość.Człowiek po prostu umiera. Wypadek, zawał serca, sepsa, udar, nagłezatrzymanie krążenia i kostnica. - I co to życie jest warte? -słyszą najczęściej właściciele zakładów pogrzebowych, kiedyrodziny zmarłych przychodzą załatwiać formalności pochówkowe.Wielu w trakcie ostatniego pożegnania deklaruje, a wręcz obiecujeułożonemu w trumnie zmarłemu - do zobaczenia w innym świecie.Oprócz nadziei jest też bunt, gniew i żal. Dlaczego Bóg zabrałukochaną osobę?

ŚwiętaWielkiej Nocy to dobry czas, aby zastanowić się, czy i jakzmartwychwstanie Jezusa jest faktycznie ich meritum, czy w niewierzymy i odnosimy do własnych refleksji i rozstań z bliskimi. Ks.kanonik Rafał Zendran, proboszcz parafii kolegiackiej, przywołujepostać Marii Magdaleny. - Przychodzido grobu i zastaje go pustym. Na pytanie aniołów, dlaczego płacze,odpowiada, że zabrano jej Pana i nie wie gdzie jest. Zapomniała osłowach Jezusa, który wiele razy przepowiadał swojezmartwychwstanie, zatrzymała się na sobie, naswoich wyobrażeniach i oczekiwaniachtego, co chciała przeżyć w czasie swojego pobytu u grobu. Jejzaślepienie smutkiem i dążeniem do odnalezienia martwego ciałaJezusa było tak duże, iż nie była wstanie rozpoznać Go żywego. Zapatrzeniew cierpienie powoduje, że Maria Magdalena traci poczucierzeczywistości - przykładem ewangelicznej postaci ks. Zendran porównuje nasze postawy - jeżeli w doświadczeniuwiary,pomimo podejmowanych nieraz nawet wielkich wysiłków duchowych,pozostajemyzapłakani i smutni,narzekający na siebie lub innych ludzi, bo zwykle jesteśmy zbytobłudni, aby narzekać na Boga, to właśnie z powodu naszegozatrzymaniasię i skoncentrowania na tym przeżywamy religijne fiksacje. -Jesteśmy zapłakani,bo nie spełniająsię nasze duchowe życzenia, nie będące wewnętrznymi pragnieniamiotrzymanymi od Boga, ale jedynie wyrazem naszych ludzkich potrzeb -dodaje ks. Zendran i zauważa, że choć Bóg daje nam nieraz bardzowyraźne znaki, jak Marii Magdalenie, to jednak te religijne fiksacjenie pozwalają nam dobrze ich odczytać. - Obokrozpaczy złudzenia religijne są jedną z największych pokus.Człowiek sam z siebie nie jest źródłem wewnętrznegodoświadczenia, jedynie otwiera się na te doświadczenia, w którepragnie go wprowadzić sam Bóg. A to oznacza, że nie chciejmywięcej zrozumieć niż możemy - radzi kapłan.

Ijeszcze jedna wielkanocna refleksja ks. Rafała Zendrana. "Niezatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca". Tymisłowami Jezus wzywa Marię Magdalenę, aby oderwała się od Jegostarej, danej obecności, aby zrezygnowała z przywiązania do swoichludzkich idei, wyobrażeń, oczekiwań. - Jezus wzywa ją dootwartości i wiary w Jego nową obecność, która jest tak samorealna i tak samo rzeczywista jak Jego fizyczna obecność przedśmiercią. Jezus uczy Marię odkrywać Go w nowy sposób, żyć Nimna sposób nadprzyrodzony. Kiedy zbyt materialnie, zbyt zewnętrzniei zbyt uczuciowo rozważamy życie Jezusa, wówczas spontanicznierodzi się w nas jakiś żal,że my nie mieliśmy możliwości spotkać na sposób fizyczny Jezusahistorycznego, tak jak spotkała Go Jego matka Maryja, apostołowieoraz inni uczniowie - mówi ks. Rafał i przyznaje, że takieludzkie pragnienia, i cały sposób rozumowania związany z nimi,trzeba uszanować i można zrozumieć, są jednak całkowiciefałszywe, bo odsłaniają zatrzymanie się wiary jedynie napowierzchni naszych emocji.

- Objawiająteż powierzchowność naszego doświadczenia JezusaZmartwychwstałego. Nasza dzisiejsza więź z Jezusem jestrzeczywista, realna, prawdziwa i głęboka. Nie jesteśmy w niczymposzkodowani, nie jesteśmy w gorszej sytuacji od tych, którzy moglispotkać Jezusa historycznego. Nie przychodzi nam przecież zwiększym trudem wierzyć w Jezusa jako Syna Bożego, jako naszegoZbawcę. Wręcz przeciwnie. Mając za sobą świadectwo dwóchtysięcy lat, nam - w pewnym sensie - jest może nawet łatwiej.Opieramy się nie tylko na naszych osobistych doświadczeniachJezusa, ale także na doświadczeniach milionów Jego wyznawców,którzy dla Niego poświęcali wszystko, nierzadko także swojeżycie. Ich wiara nas zastanawia, pobudza, zachęca, otwiera -przekonuje proboszcz parafii kolegiackiej i radzi nie bać się -JezusZmartwychwstały przekracza wszelkie granice i wszelkie przyjęteprzez nas schematy.

Komentarzeks. Rafała Zendrana na podstawie rozważań ks. Józefa AugustynaSJ.

opr.DAB

fotoArchiwum Parafii Kolegiackiej